Ապահարզան ալբանական ձեվով Բուլղարիա
2007, 66min.
Պրոդ./սց./ռեժ.` Ադելա Պեևա, օպեր.` Յորո Նեդելկով, կոմպոզ.` Ֆատոս Կերիմայ, հնչ.` Իվայլո Յանև, Միխալ Պրուսկի, մոնտ.` Ելիո Ելև, Դիանա Զախարիևա:
1961-ին Ալբանիան խզեց կապերը Խորհրդային Միության հետ: Կոմունիստ բռնապետ Էնվեր Հոջան գժտվել էր ԽՍՀՄ-ի հետ դեռ 5 տարի առաջ, երբ խորհրդային նոր առաջնորդ Նիկիտա Խրուշչովը ձեռնարկեց ապատալինացման գործընթացը: Ալբանիայի և մայր Ռուսաստանի ապահարզանը վարչակարգին դրդեց պահանջելու, որպեսզի բազմաթիվ ալբանացի քաղաքացիներ լքեն ծնունդով օտարերկրացի իրենց կողակիցներին: Ֆիլմում այս ապահարզանների երկու կողմերն էլ` թե զոհերը, թե նրանք, ում կարգադրվել է ստիպել մարդկանց` դիմելու այդ քայլին, հետադարձ հայացք են նետում անցած-դարձածին: Տղամարդիկ և նրանց օտարերկրացի կանայք հանկարծակի կասկածյալներ դարձան Հոջայի վարչակարգի աչքին և ձերբակալվեցին: Մեղադրանքը նույնն էր` կամ «լրտեսությունը Խորհրդային միության օգտին», «քարոզչությունը ալբանական պետության դեմ»: Հարցաքննության մեթոդները երաշխավորված չէին, և ովքեր հրաժարվում էին ենթարկվել, երկար ժամկետով դատապարտվում էին` որպես «հասարակության թշնամիներ»: Միակ փրկությունը մեծ առաջնորդ Հոջայի հանդեպ անվերապահ հավատարմության դրսևորումն էր ամուսնալուծության միջոցով: Ընդ որում` երեխաները պետք է մնային ալբանացի ծնողի մոտ, մանավանդ եթե նրանք համալսարանական ուսում և աշխատանք ստանալու ձգտում ունեին: Ալբանիայում, Լեհաստանում և Ռուսաստանում զոհերը մտաբերում են իրենց փլուզված ամուսնությունները: Մի տղամարդ նրանցից այցելում է կալանավայր, որտեղ մնացել է մոտ 18 տարի: Նա անկարող է ներել Հոջայի կողմնակիցներին, իսկ սրանք արդարանում են, թե իրենց խիղճը մաքուր է` ի վերջո, հանձնարարված գործն են արել:
Մրցանակներ
Ժյուրիի հատուկ մրցանակ (Ոչ խաղարկային ֆիլմերի «Ոսկե ռիտոն» ազգային ԿՓ, 2007), «Ոսկե սնդուկ» գլխավոր մրցանակ` լավագույն վավերագրական ֆիլմի համար (Հեռուստաֆիլմերի «Ոսկե սնդուկ» միջազգային փառատոն 2007), «Լավագույն բուլղարական վավերագրական ֆիլմ 2007», Շվեյցարական հեռուստահեռարձակման կորպորացիայի մրցանակ, Բազել-Կառլսռուհեի ֆորում, 2008:
| Պեեւա, Ադելա Ադելա Պեևա (ծնվ.1947, Սոֆիա)
Ավարտել է Բելգրադի Կինոյի, թատրոնի և հեռուստատեսության ակադեմիան: 1972-1973 թթ. հեռուստածրագրերի ռեժիսոր է եղել նախկին Հարավսլավիայում: 1973-1990 թթ. նկարահանել է ավելի քան 40 վավերագրական ֆիլմ: 1988-1989 թթ. եղել է Սոֆիայի «Բոյանա» կինոստուդիայի ռեժիսոր: 1991-ից ի վեր, երբ դարձել է կինոյի և հեռուստատեսության «Ադելա Մեդիա» պրոդյուսերական կենտրոնի հիմնադիրն ու տնօրենը, արտասահմանցի գործընկերների հետ նկարահանել է շուրջ 25 վավերագրական ֆիլմ:
Ֆիլմոգրաֆիա (ընտրանի)
Մայրեր (1982), Հանուն սպորտի (1983), Հարևանը (1987), Հին ոսկի (1989), Ժապավենազարդ նժույգը (1989), Հույսի երկու քայլ (2001), Ո՞ւմն է այս երգը (2003), Ապահարզան ալբանական ձևով (2007):
|
