Ֆիլմեր Ա-Ֆ

Ասայաս, Օլիվյե

Օլիվյե Ասայաս (ծն. 1955, Փարիզ)
Նշանավոր սցենարիստ Ժակ Ռեմիի որդին է: Ավարտել է Գեղարվեստի ֆրանսիական ազգային դպրոցը (Փարիզ): Աշխատակցել է "Կայե դյու սինեմա" հանդեսին: 1990-ին լույս է ընծայել "Զրույց Բերգմանի հետ" գիրքը: "Կայե՚-ի համար աշխատելիս էսսեներ է գրել իր սիրած եվրոպացի կինոռեժիսորների` Ռոբեր Բրեսոնի, Ինգմար Բերգմանի, Անդրեյ Տարկովսկու մասին և ընդարձակ ուսումնասիրություններ հրապարակել ամերիկյան սարսափի ֆիլմերի և հոնկոնգյան կինոյի մասին (վերջինս լույս է տեսել շատ ավելի վաղ, քան հոնկոնգյան կինոն նորաձև կդառնար արևմտյան հանդիսատեսների և քննադատերի շրջանում): Մասնակցել է Անդրե Տեշինեի երկու ֆիլմերի` "Ժամադրության" և "Հանցանքի վայրի" սցենարների ստեղծմանը: Մի քանի կարճամետրաժներ է նկարահանել նախքան 1986-ին ասպարեզ կհաներ իր առաջին խաղարկային աշխատանքը` "Խառնաշոթը՚: Թեև Ասայասի ֆիլմերը ֆրանսիացի քննադատերի և միջազգային փառատոների համակրանքն էին վայելում, նրա անունը փատորեն անծանոթ էր անգլիախոս երկրներում մինչև 1996-ին ասպարեզ եկած "Իրմա Վեպը՚, որը սիրո տուրք է թե Լուի Ֆյոյադին, թե հոնկոնգյան կինոյին: Դեռևս հավատարիմ քննադատի իր արմատներին` 1997-ին վավերագրական ֆիլմ է նկարահանել թայվանցի կինոռեժիսոր Հոու Սյաո-սիենի մասին:

Ֆիլմոգրաֆիա
Հեղինակային իրավունք (1979), Ուղղանկյուն. Ժակնոյի երկու երգը (1980), Տոկիոյում անավարտ թողածը (1982), Ուինսթոն Տոնը ստուդիայում (1984), Խառնաշփոթ (1986), Ձմռան զավակը (1989), Փարիզն արթնանում է (1991), Նոր կյանք (1993), Սառը ջուր (1994), Նրանց տարիքի բոլոր տղաներն ու աղջիկները (ՙՍպիտակ էջը" նովելը, հ/ֆ, 1994), Իրմա Վեպ (1996), Մեր ժամանակի կինոն (ՙՀոու Սյան-սիենի դիմանակարը" նովելը, 1997), Օգոստոսի վերջին, սեպտեմբերի սկզբին (1998), Սրտառուչ ճակատագրեր (2000), Դև սիրեցյալը (2002), Մաս-մաքուր (2004), "Փարիզ, ես քեզ սիրում եմ (ՙԱնֆան Ռուժ թաղամաս" նովելը, 2006), Աղմուկ (2006), Փակ դարպաս (2007), Ամեն մեկին` իր կինոն (ՙՍաստկացում" նովելը, 2007):